Αυτο που θα διαβάσετε δεν το έχω γράψει εγώ... Απλά διαβάστε..
Ξημερωνει...Μεσα στο ημιφως ως συνηθως....Μολις τελειωσα το διαβασμα για τη σχολη...οχι για μενα.....αλλα για τη φουκαριαρα τη μανα μου.......αλλος ενας αιωνιος φοιτητης που ψαχνει να βρει πατηματα...Ειλικρινα,δεν εχω ιδεα τι θελω να γραψω,εχω ανοιξει τοσα μηνυματα τελευταια,αλλα ολα ειναι τυποποιημενα...καποια εχουν ιδεες,αλλα ειναι ξενες μακρινες...οι ιδεες δεν ειναι απο ανθρωπους γνωστους,οικειους...μια σκεψη μια ιδεα να μου μεταδωσουν...και ειναι τοσα που υπαρχουν....θεματα γενικα,φιλοσοφικα....καθημερινα,απλα,τοσα να πεις,τοσα να μιλησεις...και ομως κανεις δεν το κανει,σα να φοβομαστε μην ερθει καποιος και μας κλεψει τις σκεψεις,κομματια απο το εγω μας....Περιεργοι που ειμαστε ωρες ωρες......Κοστολογουμε μεχρι και το χαμογελο....Ποσο αξιζει πραγματικα ενα χαμογελο,ενα αγγιγμα,μια αγκαλια.....
..Ενα τραγουδι λεει:Χωρις αγαπη αν ζεις,ολα τα τροπαια ειναι αποτροπαια θαρρεις....Ισως αυτος να ειναι και ο ορισμος της ευτυχιας...το να μοιραζεσαι συναισθηματα,ονειρα και χρωματα....ποιος ξερει να μου πει??...προφανως κανενας....γι αυτο ας περιριοστουμε σε εικασιες,απλα να ακουτε τις εικασιες των γυρω σας....καταλαβαινεις καλυτερα την αληθεια και τον κοσμο οταν ακους...Γιατι η αληθεια ειναι εννοια αντικειμενικα αντικειμενικη και πολυδιαστατη...Ο καθενας κουβαλαει μια δικη του αληθεια....Σαν παζλ ειναι.....βλεπετε και τις αλλες οπτικες για να ταιριαξουν τα κομματακια οσο καλυτερα γινεται μεταξυ τους....χασματα και ατελειες θα υπαρχουν...παντα....αλλα θα εχει γινει οτι καλυτερο ηταν δυνατον....
Αυτο δεν ειναι παντα το ζητουμενο αλλωστε?..Να κανουμε οτι δυνατον καλυτερο...καθε φορα να ξεπερναμε τα ορια μας.....αυτο οι σκακιστες θα το καταλαβετε καλυτερα...Ο ποντος παντα μετρα....αλλα καποιες φορες η παρτιδα σε γεμιζει......χασεις κερδισεις.....αλλες οχι,αλλες νιωθεις οτι τον εχεις κλεψει..οτι το σκορ ναι μεν λεει 1-0 ,αλλα οφειλεις στον αντιπαλο ενα συγνωμη......αντιπαλος.....περιεργο ειναι σαν εννοια...αν δν υπηρχε ο αντιπαλος,απλα δεν θα υπηρχε ο αγωνας..συνεργαζεστε....αδυνατω να φανταστω εναν κοσμο οπου θα ανταγωνιζομουν μονο με τον εαυτο μου...ανατριχιαστικο ειναι....
....Το κακο ειναι πως παντα θα με νικαγα....και μετα απο λιγο θα μου φοραγαν και αυτα τα ωραια λευκα πουκαμισακια με τα μανικια που δενουν πισω....αν και ετσι οπως εχουμε καταντησει τελευταια...το να λανσαριστει μια τετοια μοδα,δεν ειν καθολου κακο....αλλα οχι,θα ηταν μονοτονο να φοραγαμε ολοι λευκα.....χωρις χρωματα τι κανουμε....τα χρωματα υποδηλωνουν διαθεση,δινουν μια αλλη νοτα...Βεβαια μερικοι το παρακανουν...στο μαγαζι που δουλευω μου χουν ζητησει χαλακια σε ολα τα χρωματα....υπαρκτα και μη...εχω μαθει ολες τις αποχρωσεις του κοκκινου....ασε που ολα τα φρουτα εχουν γινει χρωματα....κερασί,καρπουζί...οτι θες...μεχρι που προσφατα μια κυρια μου ζητησε ενα πατακι σε χρωμα..."λιγο σαπιο μηλο"...πως το ηθελε ακομα απορω....ποσο λιγο....κατα τη διαρκεια του σαπισματος...οταν ειναι στο δεντρο ακομα,η οταν εχει πεσει.....ξινομηλο η κανονικο...ο θεος και η ψυχη της....
..Αντι επιλογου,κλεινω με το ομωνυμο τραγουδι-ποιημα του Τασου Λεβαδιτη....
Ήταν ένας νέος ωχρός. Καθόταν στο πεζοδρόμιο.
Χειμώνας, κρύωνε.
Τι περιμένεις; του λέω.
Τον άλλον αιώνα, μου λέει.
"Που να πάω"
Όσο για μένα, έμεινα πάντα ένας πλανόδιος πωλητής αλλοτινών πραγμάτων,
αλλά... αλλά ποιος σήμερα ν' αγοράσει ομπρέλες από αρχαίους κατακλυσμούς.
"Χρωματίζω πουλιά και περιμένω να κελαηδήσουν"
Αλλά μια μέρα δεν άντεξα.
Εμένα με γνωρίζετε, τους λέω.
Όχι, μου λένε.
Έτσι πήρα την εκδίκησή μου και δε στερήθηκα ποτέ τους μακρινούς ήχους.
"Τραγουδάω, όπως τραγουδάει το ποτάμι"
Κι ύστερα στο νοσοκομείο που με πήγαν βιαστικά...
Τι έχετε, μου λένε.
Εγώ; Εγώ τίποτα, τους λέω. Μόνο πέστε μου γιατί μας μεταχειρίστηκαν,
μ' αυτόν τον τρόπο.
Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι.
Τους συγχωρώ έναν-έναν όλους.
Άλλοτε πάλι θέλω να σώσω την ανθρωπότητα,
αλλά εκείνη αρνείται.
"Όμως απόψε, βιάζομαι απόψε,
να παραμερίσω όλη τη λησμονιά
και στη θέση της ν' ακουμπήσω,
μια μικρή ανεμώνη."
Κύριε, μάρτησα ενώπιόν σου, ονειρεύτηκα πολύ
"μια μικρή ανεμώνη." έτσι ξέχασα να ζήσω.
Μόνο καμιά φορά μ' ένα μυστικό που το 'χα μάθει από παιδί,
ξαναγύριζα στον αληθινό κόσμο, αλλά εκεί κανείς δε με γνώριζε.
Σαν τους θαυματοποιούς που όλη τη μέρα χάρισαν τ' όνειρα στα παιδιά
και το βράδυ γυρίζουν στις σοφίτες τους πιο φτωχοί κι απ' τους αγγέλους.
Ήτανε πάντοτε αλλού.
Και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει, ερχόμαστε για λίγο
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί.
"Sos, Sos, Sos, Sos
Φυσάει απόψε φυσάει,
τρέχουν οι δρόμοι λαχανιασμένοι φυσάει,
κάτω από τις γέφυρες φυσάει,
μες στις κιθάρες φυσάει.
Φυσάει απόψε φυσάει,
μες στις κιθάρες φυσάει.
Δώσ' μου το χέρι σου φυσάει,
δώσ' μου το χέρι σου."
----------------------------------------
Αφηγείται ο Τάσος Λειβαδίτης
Όλα τα παραπάνω μου τα έστειλε ένας φίλος με mail, σε μια σειρά αλυσίδας.. Μου άρεσε και είπα να το μοιραστώ!